Ogłoszono przez Jaromir Krajewski

O Parku

Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej położony jest na pograniczu Mazur i Suwalszczyzny, w najbardziej na północny wschód wysuniętym zakątku województwa warmińsko-mazurskiego, tuż przy granicy z Obwodem Kaliningradzkim. Park rozciąga się między Gołdapią a Żytkiejmami, zajmując powierzchnię 14 620 ha. Położony jest na terenie powiatu gołdapskiego, w gminach: Gołdap i Dubeninki.

Obszar Parku
Park obejmuje południową część Puszczy Rominckiej (część północna znajduje się na terytorium rosyjskim). Północny zasięg Parku wyznacza granica państwowa, od strony wschodniej i południowej Park otoczony jest przez dawne torowisko kolejowe, zaś jego zachodnią granicę wyznacza dolina Jarki i zachodni brzeg jeziora Gołdap. W granicach Parku znalazły się także tereny otwarte, przyległe do Puszczy Rominckiej, charakteryzujące się bogactwem przyrodniczym i krajobrazowym. 
To właśnie dla zachowania wartości przyrodniczych, krajobrazowych, historycznych i kulturowych w dniu 14 stycznia 1998 roku powołano nasz Park do istnienia. Wokół Parku utworzono strefę otuliny o powierzchni 7942 ha obejmującą osady wiejskie, obszary rolnicze i pojezierne. 

Siedziba Parku
Siedziba Parku mieści się w Żytkiejmach, w budynku szkoły pamiętającej czasy pruskie. Uwagę zwraca staranna, kamienna podmurówka, ściany z czerwonej cegły i drewniany ganek przy głównym wejściu - cechy charakterystyczne dla pruskiej architektury. Wewnątrz, obok pomieszczeń biurowych, znajdują się sale edukacyjne (wykładowa i multimedialna z ekspozycją poświęconą mokradłom). Poddasze budynku zamieszkuje kolonia karlika malutkiego – najmniejszego krajowego nietoperza. Przy siedzibie Parku funkcjonuje plac zabaw oraz mały ogródek dydaktyczny. 

Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej jest miejscem wyjątkowym dla przyrodników i turystów ceniących kontakt z naturą. Urozmaicenie rzeźby terenu, mnogość siedlisk sprawiają, że Puszcza Romincka jest miejscem wartym ochrony i poznania.

Słynie jako "Polska Tajga" - wszak miejscami przypomina lasy Dalekiej Północy. Zbiorowiska torfowiskowe oraz borealna świerczyna na torfie nadają puszczy północnego charakteru.  Występuje wiele rzadkich i chronionych gatunków roślin, jak choćby malina moroszka, brzoza niska, czy rosiczka okrągłolistna. Czyste powietrze potwierdzają obecne na drzewach brodaczki – piękne porosty o długich zwisających plechach. Puszcza stanowi ważną ostoją zwierząt. W cieniu drzew schronienie znalazły wilki, rysie, jelenie, wiele gatunków nietoperzy. Nad wodami spotkać można bobry, wydry i łosie. Spośród ptaków wypatrzyć można orlika krzykliwego, błotnika stawowego, żurawia, bociana czarnego, czasem żerujące bieliki.